Anna Maria Island, Home of the Mermaids

จั่วหัวให้หนุ่มๆ ใจเต้นกันเล่นงั้นแหละ จริงๆแล้ว เกาะอันนามาเรีย (หรืออันนามาไรอา) ซึ่งอยู่ทางตะวันตกของอ่าวแทมป้า (Tampa Bay) ฟลอริด้า (ทางฝั่งอ่าวแม็กซิโก) เป็นที่ๆ ปลาพะยูนอพยพมาอยู่ในหน้าร้อน (ไม่รู้อพยพมาจากไหน) ทำไมถึงมีตำนานว่าปลาพะยูนคือนางเงือกก็ไม่รู้ได้ เพราะดูยังไงก็หน้าไม่เหมือนที่เราคุ้นเคยกัน ดูใกล้ๆ ทั้งผิวและหน้าก็เหมือนช้างน้อยน่ารักจริงๆ

นอกจากปลาพะยูนแล้ว เกาะนี้ยังมีนกน้ำและสัตว์น้ำสารพัด รวมทั้งเต่าทะเลซึ่งจะมาวางไข่บนชายหาด ช่วงระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม

เกาะ นี้เหมาะสำหรับครอบครัวมาพักผ่อนเพราะทะเลเรียบ คลื่นไม่แรงเหมือนฝั่งตะวันออก น้ำทะเลอุ่นสบาย สามารถนอนลอยคอให้ปลาเล็กปลาน้อยตอดเล่น เหมือนกับ Fish Spa ได้เลย ยิ่งตอนสายๆ จะได้เห็นกายกรรมนกน้ำหลายหลาก เวลามันพุ่งตัวลงมาจับปลา ดูเหมือนเครื่องบินคาิมิคาเซ่ไม่มีผิด เพลินใจหาใดปาน

Anna Maria Island, sometimes called Anna Maria Key, is a barrier island on the coast of Manatee County, Florida in the United States. It is bounded on the west by the Gulf of Mexico, on the south by Longboat Pass (which separates it from Longboat Key), on the east by Sarasota Bay and Sarasota Pass, and on the north by Tampa Bay. Anna Maria Island is approximately seven miles long north to south.

A subspecies of the Indian Manatees (Sea Cows) are frequent summer visitors at Anna Maria Island. Also, from May through October in Florida, sea turtles come ashore to nest on the beaches. The entire island is a bird sanctuary, and pelicans, multiple types of cranes and herons, wild parrots, sand pipers, hawks, vultures, seagulls, and crows share the island with humans.

Spring Flora - Repost from 4/29/2010

One exciting thing about living in temperate climate is season change – and Spring is by far the most marvelous experience. The outdoor abounds with activities, and awaiting adventures. All nooks and crannies are teeming with life, and with every new day, I find myself anxious to get out the door to see what goodies are in store for me. Nature seems to time everything perfectly. Flowers take turn blooming, insects procreate in time for birdies to hatch… and the circle of life goes on and on… I feel like Alice in Wonderland. Here are snapshots from my little adventure last Saturday.

Showy Evening Primrose

Oenothera speciosa  

Azalea

Rhododendron

Indian Hawthorn

Raphiolepis indica

Yellow Weed

Eggleaf spurge

Euphorbia oblongata

Cranesbill

Geranium Rozanne

Azalea

Rhododendron

Soliloquy

"To be or not to be -- that is the question."

I took this photo and processed it this way a while ago. Yet the scene has not spoken to me until a few days ago when this title flashed into my mind. This smooth sea, punctuated by decaying docks, surrounded by heavily vignetted corners is like an experience of peering through a keyhole into someone's deep thoughts or dreams. And when talking about "soliloquy"** -- the most famous one springs forth. -- that of Hamlet's. It's truly amazing how life's experience shed light into work of art. I remember how painful it was to memorize these verses in my younger days -- It was painful because being young you can't live life through the pain of Hamlet's and you can't understand the gravity of the words that translate his pain and dilemma. Anyway, it's just a thought that crossed my mind one quiet afternoon ;). I sifted through "Youtube" to find good delivery of the soliloquy and found this one that I like of David Tennant's. He's great and I can feel all the pain coming through his performance which is less acted.
Unfortunately, it was pointed out to me that the above version omitted quite a few verses in the middle, so here's a more complete one by Kenneth Branagh.    A monologue from the play "HAMLET" by William Shakespeare

HAMLET: To be, or not to be--that is the question:
Whether 'tis nobler in the mind to suffer
The slings and arrows of outrageous fortune
Or to take arms against a sea of troubles
And by opposing end them. To die, to sleep--
No more--and by a sleep to say we end
The heartache, and the thousand natural shocks
That flesh is heir to. 'Tis a consummation
Devoutly to be wished. To die, to sleep--
To sleep--perchance to dream: ay, there's the rub,
For in that sleep of death what dreams may come
When we have shuffled off this mortal coil,
Must give us pause. There's the respect
That makes calamity of so long life.
For who would bear the whips and scorns of time,
Th' oppressor's wrong, the proud man's contumely
The pangs of despised love, the law's delay,
The insolence of office, and the spurns
That patient merit of th' unworthy takes,
When he himself might his quietus make
With a bare bodkin? Who would fardels bear,
To grunt and sweat under a weary life,
But that the dread of something after death,
The undiscovered country, from whose bourn
No traveller returns, puzzles the will,
And makes us rather bear those ills we have
Than fly to others that we know not of?
Thus conscience does make cowards of us all,
And thus the native hue of resolution
Is sicklied o'er with the pale cast of thought,
And enterprise of great pitch and moment
With this regard their currents turn awry
And lose the name of action. -- Soft you now,
The fair Ophelia!
**A soliloquy (from Latin: "talking by oneself") is a device often used in drama whereby a character speaks to himself or herself, relating his or her thoughts and feelings, thereby also sharing them with the audience. Other characters however are not aware of what is being said. A soliloquy is distinct from a monologue or an aside: a monologue is a speech where one character addresses other characters; an aside is a (usually short) comment by one character towards the audience. Soliloquies were frequently used in dramas but went "out of fashion" when drama shifted towards realism in the late 18th and 19th century. The plays of William Shakespeare feature many soliloquies, the most famous being the "To be or not to be" speech in Hamlet. In Richard III and Othello, the respective villains use soliloquies to entrap the audience as they do the characters on stage. Macbeth's "Tomorrow and tomorrow" speech and Juliet's "O Romeo, Romeo, wherefore art thou Romeo?" are other famous examples of Shakespearean soliloquies. (Though Juliet's speech is overheard by Romeo, she believes that she is alone with her thoughts, making her speech a soliloquy.) - from wikipedia

ถ่ายภาพนี้ไว้นานพอสมควรแล้วล่ะค่ะ แต่ว่าไม่มีเรื่องราวสะดุดใจน่านำมาเล่า (ให้ตัวเองฟัง) จนกระทั่งวันนึง หัวเรื่องนี้แว่บเข้ามาในใจ เพราะว่า ณ เวลานั้น ภาพนี้ให้ความรู้สึกว่าเรากำลังมองผ่านรูกุญแจเข้าไปในฝัน หรือในห้วงคิดคำรึงของใครซักคนจริงๆ พอพูดถึงคำว่า "โซลิโลควี" หรือบทรำพึงรำพัน ที่เป็นเทคนิคที่เด่นมากในบทประพันธ์ของ วิลเลียม เชคสเปียร์ คนก็มักจะนึกไปถึงสองสามบทที่โด่งดัง หนึ่งในนั้นก็คือจากเรื่อง แฮมเล็ต น่าแปลกที่บทประพันธ์ตอนนี้แม้จะเพราะด้วยสำนวนภาษา แต่ว่าสมัยเรียนเมื่ออายุน้อยๆ นั้น เราหาเข้าใจถ่องแท้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลของชีวิต (ซึ่งทุกคนย่อมต้องมี มากบ้าง น้อยบ้าง ต่างกันไป) ที่แฮมเล็ตเผชิญอยู่ไม่ ก็ท่องกันไปเป็นนกแก้วนกขุนทอง จนกระทั่งเวลาผ่านไป มาบัดนี้บทเรียนหลากหลายของชีวิตทำให้เราเข้าใจมันได้ดีขึ้นมาก ข้อความไพเราะเหล่านี้ จึงให้ความประทับใจที่ใหม่เอี่ยมทีเดียว ไปค้นหาในยูทูป เจอของคนนี้ค่ะ เห็นว่าเป็นคนแสดงบทนี้ที่กำลังดัง รู้สึกชอบจัง เค้าเล่นได้สมจริง ร่วมสมัย ไม่ "แอ้คท์เ้อ้าท์" หรือดูเป็นละค้อน ละครมากอย่างเวอร์ชั่นก่อนๆ ก็แค่อยากเล่าเรื่องจากภาพน่ะค่ะ ^^ 

---------------------------------------------- 

ข้อมูล: สำหรับบทรำพึงรำพันที่โด่งดังนี้ เป็นตอนที่แฮมเล็ตพร่ำรำพันขึ้นเมื่อพบกับโอฟิเลีย แต่ต้องแกล้งทำเป็นบ้า “To be or not to be, that is the question” แฮมเล็ตตั้งคำถามว่า คนเรามีทางเลือกอยู่สองทางคือ อยู่หรือตาย ทำไมคนเราจึงต้องทนอยู่ทนทุกข์กับความปวดร้าวในชีวิต มิสู้ตายไปดีกว่า เพราะการตายคือการหลับ และในการหลับเราได้ยุติความเจ็บปวดต่าง ๆ ที่จะเกิดแก่ร่างกายเลือดเนื้อและจิตใจตน ทว่าหากการตายคือการหลับ ในการหลับมีการฝัน แต่ใครรู้บ้างเล่าว่าในความหลับใหลแห่งความตายนั้น เราจะต้องพบพานความฝันอะไรบ้าง และความไม่รู้นี่แหละที่ทำให้คนหวาดกลัวความตาย และยอมทนต่อการกดขี่ข่มเหง ความอยุติธรรม ความผิดหวัง ความเหนื่อยยาก เรายอมทนทุกข์ในสิ่งที่เรารู้ ดีกว่าหนีไปหาสิ่งที่เราไม่รู้..." from charnsak.multiply.com 

เรื่องย่อ แฮมเล็ต

แฮมเล็ตเป็นเจ้าชายแห่งเดนมาร์ก พ่อซึ่งเป็นกษัตริย์องค์ก่อนเสียชีวิตลง และอา (คลอเดียส์) ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แทน พร้อมกับอภิเษกกับราชินีหม้าย (แม่ของแฮมเล็ต) อยู่มาวันหนึ่งวิญญาณของกษัตริย์องค์ก่อนก็ปรากฎกายให้ แฮมเล็ตเห็น พร้อมกับเล่าสาเหตุแห่งการตายของตนว่าถูกคลอเดียส์ลอบวางยาพิษ แล้วขอให้ลูกชายแก้แค้นแทน เพราะเนื่องจากตายโดยมิได้สารภาพบาป จึงจำต้อง อยู่ในนรกแทนที่จะได้ขึ้นสวรรค์ แฮมเล็ตไม่แน่ใจว่าจะเชื่อวิญญาณที่อ้างว่าเป็นพ่อดีหรือไม่ จึงปรึกษากับเพื่อน โฮเรชิโอ ว่าตัวเองจะแกล้งทำเป็นเสียสติ และหาหลักฐานข้อเท็จจริงว่า คลอเดียสฆ่าพ่อของตัวหรือไม่ 

แฮมเล็ตหลงรักโอฟีเลีย ซึ่งเป็นลูกสาวของที่ปรึกษาคนสนิทของคลอเดียส แต่ทั้งพ่อและพี่ชายของโอฟีเลียไม่เห็นด้วย และบอกให้น้องสาวปฏิเสธแฮมเล็ตไปก่อน จนกว่่าแฮมเล็ตจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ ทุกคนกังวลกับอาการบ้าของแฮมเล็ต จนกระทั่งแฮมเล็ตสบช่องทางที่จะพิสูจน์ว่าคลอเดียส์ฆ่าพ่อหรือไม่ โดยให้นักแสดงละครเล่นละครตามบทที่แฮมเล็ตเขียนขึ้น ซึ่งก็เป็นไปตามที่วิญญาณได้มาเล่าให้ฟังว่าคลอเดียส์วางยาพิษตัวเองยังไง พอคลอเดียส์ได้ชมละคร ก็เกิดอาการส่อพิรุธ สั่งให้เลิกเล่น ก็เดินหนีหายไป แฮมเล็ตต้องการจะรู้ว่าแม่ของตัวนั้น สมรู้ร่วมคิดกับคลอเดียส์หรือไม่ จึงตามไปเพื่อหาความจริง ปรากฎว่าพบคลอเดียส์กำลังพึมพัมสารภาพบาปอยู่ตามลำพัง แฮมเล็ตจึงตัดสินใจยังไม่ลงมือสังหารคลอเดียส์ เพราะหากทำไปในขณะที่คลอเดียส์ได้สารภาพบาปแล้ว วิญญาณของคลอเดียส์ก็จะไปสู่สวรรค์ ไม่ตกนรกอกไหม้เหมือนพ่อ แฮมเล็ตจึงหลบออกไปหาแม่ เพื่อถามความจริง 

โพโลเนียส์ ซึ่งเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของคลอเดียส์ และเป็นพ่อของโอฟีเลียนั้น ได้แอบอยู่หลังม่านในห้องของราชินี เพื่อสืบหาความจริงว่าแฮมเล็ตนั้น บ้าจริงหรือไม่ เมื่อพบแม่อยู่ในห้อง แฮมเล็ตก็คาดคั้นแม่ และพูดจาก้าวร้าวดูหมิ่นที่ยอมแต่งงานกับคลอเดียส์ หลังจากที่กษัตริย์องค์ก่อนเพิ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน แฮมเล็ตสังเกตุเห็นพิรุธว่ามีคนแอบอยู่หลังม่าน และนึกว่าเป็นคลอเดียส์ จึงเอาดาบแทงสวนเข้าไป ทำให้โพโลเนียส์ตายทันที คลอเดียส์แค้นมาก วางแผนส่งแฮมเล็ตไปอังกฤษ พร้อมกับคำสั่งให้ฆ่าทิ้งเสียเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง แต่แฮมเล็ตหนีพ้นมาได้ และมุ่งกลับบ้าน คลอเดียส์จึงวางแผนให้พี่ชายของโอฟีเลียประลองดาบกับแฮมเล็ต เพื่อเป็นการแก้แค้นที่แฮมเล็ตฆ่าพ่อของตัว และได้เอาปลายดาบชุบยาพิษไว้ด้วย และคลอเดียส์ ยังได้วางแผนที่สองไว้เพื่อกันพลาด โดยจะหลอกให้แฮมเล็ตดื่มเหล้าผสมยาพิษ

ในขณะเดียวกัน โอฟีเลียก็เสียสติเพราะพ่อถูกฆ่า เพราะเสียสติไป โอฟิเลียจึงไปกระโดดน้ำตาย ทำให้พี่ชายของโอฟิเลียเสียใจมาก และยิ่งโกรธแค้นแฮมเล็ตมากขึ้น แฮมเล็ตเล่าให้โฮเรชิโอ(เพื่อนรัก)ฟังเรื่องแผนการของคลอเดียส์ที่ต้องการให้แฮมเล็ตถูกฆ่าตายเมื่อครั้งเดินทางไปยังประเทศอังกฤษ แต่ถูกแฮมเล็ตดัดหลัง และย้อนแผนส่งดาบคืนให้ คลอเดียส์ส่งคนมาแจ้งให้แฮมเล็ตรู้ว่า พี่ชายของโอฟิเลียจะขอประลองดาบ และถ้าแฮมเล็ตสามารถฟันให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บได้ภายในสามรอบแรก คลอเดียส์ก็จะให้รางวัลเป็นไข่มุกโดยจะใส่ไปในแก้วไวน์ ว่าแล้ว แฮมเล็ตก็สามารถทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บได้ คลอเดียส์จึงใส่ไข่มุลลงไปในแก้วพร้อมกับยื่นให้แฮมเล็ตดื่ม จริงๆ แล้ว ไข่มุกนั้นเคลือบยาพิษไว้ แต่เนื่องจากตื่นเต้นที่ชนะคู่ต่อสู้ได้ แฮมเล็ตจึงปฏิเสธิ แต่แม่ของแฮมเล็ตซึ่งอยู่ชมการประลองดาบด้วย ดีใจสุดๆ ที่เห็นลูกชายชนะได้ เลยคว้าแก้วไวน์จากมือของคลอเดียส์มาดื่มเสียเอง คลอเดียส์ไม่รู้ว่าจะห้ามอย่างไร จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย 

แฮมเล็ตโดนปลายดาบที่อาบยาพิษของคู่ต่อสู้บาดเป็นแผล แต่ก็สามารถสวนกลับทำให้ดาบของคู่ต่อสู้กระเด็นมาตกใกล้ตัว แฮมเล็ตจึงเก็บดาบนั้นขึ้นมา แต่โดยไม่ตั้งใจ กลับโยนดาบของตัวเองคืนให้คู่ต่อสู้ เมื่อประลองดาบกันต่อ แฮมเล็ตก็ฟาดฟันคู่ต่อสู้ได้หลายแผล ทำให้ได้รับยาพิษที่ปลายดาบกันทั้งคู่ แต่แล้วก็ต้องหยุดต่อสู้เพราะแม่ของแฮมเล็ตล้มลงเนื่องจากยาพิษที่ดื่มเข้าไป ราชินีจึงบอกให้แฮมเล็ตรู้ว่า เธอได้รับยาพิษจากเหล้าไวน์นั่นเอง แล้วเธอก็ตาย พี่ชายของโอฟิเลียก็บอกแฮมเล็ตเช่นกันว่า เขาเองก็จะตายเพราะยาพิษจากปลายดาบ แฮมเล็ตยิ่งโกรธมากขึ้น หันมาฟันคลอเดียส์ด้วยดาบอาบยาพิษ พร้อมกับกรอกไวน์ที่ผสมยาพิษใส่ปากคลอเดียส์ ว่าแล้าทุกคนก็เสียชีวิตหมด เหลือเพียงโฮเรชิโอที่จะเล่าเรื่องให้คนนอกฟังได้

Road Trip: The Redwood Highway

Road Trip: The Redwood Highway



In 1912, it took at least two days and a ferry ride to drive from San Francisco to the giant redwoods of northern Mendocino County, traversing some 160 miles of deeply rutted switchbacks and radiator-busting hills. Today, thanks to the Redwood Highway—the northern stretch of U.S. Route 101, which turns 101 this year—in four hours you can get to a tree big enough to drive through. But slow down. Now, as then, the road to (and through) some of the world’s tallest trees is best experienced as a pilgrimage with adventure-worthy way stations. Here are a few of the new and old-time treasures worth pausing for. (All are in area code 707.)

• Solar Living Center Born in the 1970s as a supply shop for back-to-the-landers, this sprawling collective, on the east side of Highway 101 in Hopland, has become mainstream green—while still a source of solar power equipment, advice, and inspiration. Visiting kids love the playground’s solar-powered water feature and carousel—where else can they ride a spawning salmon? The hay bale–insulated homes, demonstration gardens, and informational displays impress even non-hippie grown-ups. Shop for 300-count organic cotton sheets, solar-powered coolers, and camping ovens among hundreds of eco-themed books, games, and unusual gifts. 13771 S. Hwy. 101, Hopland, 472-2450, solarliving.org.

• Grace Hudson Museum Head into downtown Ukiah, near the intersection of South State Street and Clay to explore the bohemian family life of successful 19th-century artist Grace Hudson and her physician-anthropologist husband, John. Today the engaging museum’s collection of intricate Pomo baskets is prized at least as highly as Grace’s paintings of her Pomo neighbors. 431 S. Main St., Ukiah, 467-2836, www.gracehudsonmuseum.org.

• Montgomery Woods State Reserve From the Hudson museum in Ukiah, continue north on State Street to Orr Springs Road, then turn left. The world’s seventh-tallest tree is said to live among these never-logged redwoods, 15 curvy miles northwest of downtown. A few miles of well-tended, fern-fringed trail loop through a boneyard of ancient, hollowed-out redwoods ringed by a cathedral of offspring 300 feet tall. New facilities including picnic tables, parking, and a bathroom were just completed in fall 2010. 937-5804, parks.ca.gov.

• Hot springs On the road back to 101 from Montgomery Woods you’ll pass on the right Orr Hot Springs, a rustic, clothing-optional resort with shade gardens, a communal kitchen and camping area, and a couple of private cottages and yurts, along with the soaking tubs. 13201 Orr Springs Rd., Ukiah, 462-6277. Call for prices. History buffs and those who like their public soaks swimsuit-mandatory may prefer Vichy Springs Resort, a 5-minute drive into the eastern hills from downtown Ukiah along Vichy Springs Road. It has updated rooms and cottages along a creek, plus a pool big enough to swim laps. The main draw: naturally carbonated hot springs and soaking tubs. Nineteenth-century notables including Teddy Roosevelt, Mark Twain, and Jack London enjoyed soaking here, too. Rooms from $105 for AAA members (ask for the February special). 2605 Vichy Springs Rd., Ukiah, 462-9515, vichysprings.com.

• Ridgewood Ranch: Home of Seabiscuit Christ’s Church of the Golden Rule now owns this oak-shaded ranch south of Willits, where legendary 1930s thoroughbred Seabiscuit trained and is buried. Two Saturday mornings a month, from June through October, horseracing fans can visit his restored stud barn and training grounds and meet a few of Seabiscuit’s descendants in a docent-led tour; free guided nature walks are offered in spring. Call or check the Web site for dates and to make reservations. 459-5992, seabiscuitheritage.org.

• Mendocino County Museum/Roots of Motive Power In downtown Willits, turn east off 101 onto Commercial Street. Exhibits include treasure from a 19th-century sailing ship wrecked off the Mendocino coast, a re-created local diner from the 1930s, and a hippie van from the ’70s complete with velvet-draped bed, Turkish rugs, and a stuffed boar’s head. The attached steam/diesel machine museum and library offer tours of mighty locomotives and logging equipment. 400 E. Commercial St., Willits, 459-2736, mendocinomuseum.org and rootsofmotivepower.com.

• Chandelier Drive-Thru Tree Willits calls itself the “Gateway to the Redwoods,” but Leggett, 45 miles up the Redwood Highway, may hold a firmer claim. In the 1930s, one Leggett resident and his friends chiseled a hole in a 315-foot redwood that’s big enough (just barely) to drive through in a Ford Escape. Stock up on redwood tchotchkes in the gift shop—pen sets, yo-yos, music boxes, earrings, and so on—or buy a living redwood seedling. 67402 Drive Thru Tree Rd., Leggett, 925-6363, drivethrutree.com.

• The Peg House Whether you turn for home here or head north into the really big woods, this general store and café, built in the 1960s with hand-hewn beams and without nails, is the place to stop for espresso, grilled tri-tip sandwiches, maté tea, and fresh-baked “mookies” (muffin-cookies). Across the road from Standish-Hickey State Recreation Area in Leggett. 925-6444, thepeghouse.net.

Photography by Peter Buranzon

Link: www.viamagazine.com

SOUTHERN CALIFORNIA

http://livewellnetwork.com/Laura-McKenzies-Traveler/episodes/Southern-California/8094848

1. Chez Panisse, Berkeley

So close and yet so far. That's what this world famous restaurant has been to me after all these years even though it is right in my back yard. So today I woke up with a sense of determination to go on a long-overdue date with myself at this legendary spot where Alice Water revolutionalized the way Americans eat back in 1971 and thus the birth of "California cuisine".

Thank goodness for my previous research that helped me notice the nondescript faded wooden gate that's tugged in the midst of new and flashy eateries on this particular block of Shattuck Avenue in Berkeley. A few steps took me up to a small landing of another beautifully carpeted flight of stairs to the Cafe upstairs. Unlike dinner that needs advance reservation which sometimes can take up to six months, lunch at the Cafe is more easily accessible and that's where I'm going today.

The dining room is cozy and buzzling with diners and wait staff even though it was almost 3 o'clock in the afternoon (their closing time). The entrance to the dining room was decorated with gorgeous fresh flowers and greens. The bartender who was peeling piles of green beans in wicker basket asked if he could help me in booming voice. I was led to a small table laden with white table cloth.

Since this was my first time there, I decided to order a 3-course fixed menu ($24.00) of the day and since I had not had breakfast, I ordered a decaf coffee to start. Here, at Chez Panisse, they filter their own still and sparkling water which is a neat idea (really reminds me of France somehow).

I started the meal with the first course of Garden lettuce salad which was very fresh with very light dressing that tasted like vinegrette and salt. The taste wasn't that exciting in the beginning but then I found myself finishing it in no time.

My main course was Spicy eggs baked in the wood oven with cannellini beans, pork belly (which I crinched a bit), greens, and chiles. The greens and the pork belly were very flavorful.

Then came my highlight of the day!!! DESSERT!!! Normally I do not like sorbet but this Summer berry sorbet with citrus shortbread was sooooo delicious. The sorbet tasted just right -- not too sweet, not too tangy, oh and my first bite into the citrus shortbread was just like heaven!!!! It was just like a symphony of taste that just complimented each other -- yummmmmy!!!

And here's the after-sorbet shot to show how good it really was. Perhaps next time they will let me just have the dessert for my lunch... Yeah, that will be a good idea.

Why Started this Blog?

I just browsed through this New York Time's Best Seller "1,000 Places to See Befoe You Die"and thought it was quite a good book. However, there are certain places that I would not necessarily put on my list... and then binngggg!!! I thought why don't I start my own list... And that's why this blog came about. I want it to be my own travel guide with useful information... information that I or like-minded people would find useful... like directions, what to bring, when to go, and snapshots of the place. In the United States alone, there are so many beautiful, romantic, history, gigantic, and wondrous places to see. Starting my list at 100 will make it less of a chunk of task. And this list is not in any particular order, maybe sometimes. Mostly, it's based on places that I know of and have gone to, and have been wanting to go, etc. I hope to revise and expand the list as I go along... and who knows, maybe it will reach 1,000 places or more some days.